ร้างลากับการเขียนข้อความสู่สาธารณะมานาน.. จริงๆสาเหตุหลักไม่ใช่อะไรหรอก นอกจากไม่มี เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ห้องแล้ว ก็เลยพาลทำให้ไม่สะดวกที่จะเขียนอะไร ครั้นจะใช้คอมที่ทำงานเล่นก็กะไรอยู่

                พูดถึงชีวิตตอนนี้มันช่างแสนเรียบง่าย และพอเพียงเสียเหลือเกิน วันๆก็ทำงานๆเสร็จแล้วก็กลับห้องนอน ทำแบบนี้ซ้ำๆกันไปในหนึ่งอาทิตย์ แต่โชคยังดีที่ตัวงานไม่ทำให้เรารู้สึกเบื่อกับงาน อีกทั้งยังให้เราได้พยายามคิดหาอะไรใหม่ๆทำด้วยตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่ก็มีบางครั้งที่อุตส่าห์คิดให้แล้ว ยังต้องทำเองอีก เพราะในองค์กรเองยังไม่มีการจัดการเกี่ยวกับเรื่อง”คน” ที่ดีนัก รวมทั้งความไม่สามัคคีกันบ้างในบางส่วนที่ทำให้รู้สึกแย่ๆ เมื่อต้องการที่จะต้องประสานงานอะไรกับใคร ดูแล้วสอดคล้องกับสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ดีแท้ ยังไงก็ยังเชื่อว่า “สามัคคีคือพลัง” อยู่เสมอ ไม่รีบสามัคคีเดี๋ยวอสรพิษข้างๆบ้านมากัดตายไม่รู้ด้วยนะ

                จริงๆอยากจะบ่นเรื่องของปัญหาปากท้องบ้างเหมือนกัน เดี๋ยวนี้วันหนึ่ง 100 บาทเนี่ยแทบจะไม่พอ เงินหายจากกระเป๋าเราไปได้เร็วจริงๆ ด้วยความเป็นคนที่ขี้เกียจและไม่จดรายการบันทึกรายรับรายจ่ายด้วย (จริงๆมีแต่รายจ่าย)  พอสิ้นเดือนทีก็มานั่งงงๆว่าทำไมเงินจะหมดแล้ว ใช้อะไรไปบ้าง.. ทั้งๆที่ไม่ได้ไปเที่ยวไหน หรือกินเหล้ายาอะไร (มีแต่เบียร์บางครั้งบางคราว) แต่จริงๆที่หมดเยอะก็คงเป็นเรื่องของเงินสังคมกับเพื่อนๆพี่ๆที่ทำงานนั่นแหละ ร้านไหนอร่อยไปลองกัน เดือนๆหนึ่งหลายๆครั้งเข้าก็หมดเยอะเหมือนกัน สัญญากับตัวเองว่าจะพยายามหารายได้เสริมเพิ่มมากขึ้นอย่างน้อยก็หาอะไรที่เกี่ยวกับภาษาญี่ปุ่นทำไปเรื่อยๆ ทั้งงานสอนหรือแปล แต่มันก็ไม่ได้หาง่ายนักหรอกในตอนนี้....